یک پرستار در دفتر یادداشت خود نوشته است: «در ۲۳ روز هیچ‌کس به ملاقات بیمار اتاق شماره... نیامد، اما یک کبوتر هست که هر دو روز یکبار به دیدنش می‌آید. کبوتر مدتی می‌ماند و بعد پرواز می‌کند و می‌رود. بعد فهمیدیم که این بیمار هر روز روی نیمکتی در پارکی نزدیک بیمارستان می‌نشیند و به کبوترهای آنجا غذا می‌دهد.»

امیر تهرانی